Beytülmalden saltanat olmaz: Kamu kaynakları, siyasi ahlak ve milletin hesap sorma hakkı
Fon krizi, yalnızca bir para meselesi değildir. Bu kriz; kamu ahlakının, siyasi sorumluluğun, kul hakkının ve milletin emanetine ne ölçüde sahip çıkıldığının sorgulandığı ciddi bir sınavdır. Mesele, birkaç kişinin mal varlığı ya da bazı hesap hareketlerinden ibaret görülemez. Asıl mesele, milletin alın teriyle oluşturulan kamu kaynaklarının kimler tarafından, hangi amaçlarla ve nasıl kullanıldığıdır.
Fatma Betül Sayan Kaya’nın fon soruşturması kapsamında tutuklanması, kamuoyunda tartışılan iddiaların hukuki zeminde ele alınması bakımından dikkat çekici bir gelişmedir. Ancak unutulmamalıdır ki tutuklama, suçun kesinleştiği anlamına gelmez. Hukuki süreç tamamlanmalı, iddialar somut delillerle ortaya konulmalı ve herkes hukuk önünde hesap vermelidir.
Fakat milletin beklentisi yalnızca bir kişinin tutuklanması değildir. Asıl beklenti, varsa bütün bağlantıların ortaya çıkarılması, sorumluların belirlenmesi ve kamuoyunun sorularına açık cevaplar verilmesidir.
HUKUK HERKES İÇİN AYNI MI?
Kamuoyunun gündeminde başka sorular da bulunuyor. Bir tarafta tutuklama kararı konuşulurken, diğer tarafta kamuoyuna yansıyan, “Oğluma dokunacak adam anasından doğmadı” sözü tartışılmaya devam ediyor.
Bu söz gerçekten söylendiyse, kim tarafından ve hangi şartlarda dile getirildiği açıklığa kavuşturulmalıdır. Bir kişinin ailesi, makamı veya siyasi gücü onu hukuk karşısında ayrıcalıklı hâle getirebilir mi? Devlete, yargıya ya da kamu görevlilerine meydan okunduğu izlenimi oluşturan ifadeler, kim tarafından söylenirse söylensin, gerekli hukuki ve idari değerlendirmeye tabi tutulmalıdır.
Öte yandan, yukarıdan istifa etmesi yönünde baskı yapıldığı, ancak istifa etmeyeceğinin konuşulduğu yönündeki iddialar da kamuoyunun merak ettiği konular arasında. Bakalım bu iddiaların perde arkasında neler var? Gerçeklerin ortaya çıkması için herkesin aynı şeffaflıkla değerlendirilmesi gerekiyor.
SİYASETİN SAĞI DA SOLU DA HESAP VERMELİ
İşte tam da bu nedenle yaşananlar, bir partinin ya da siyasi grubun meselesi olarak görülemez. Bugün kamu kaynaklarının temiz ve şeffaf kullanılmasından söz ediyorsak, siyasetin bütün alanlarında aynı hassasiyetin gösterilmesi gerekir.
Siyasetin yalnızca görünen yüzünü değil, derinlerdeki ilişkilerini de sorgulamak zorundayız. Solundan sağına, iktidarından muhalefetine kadar herkes aynı ölçüyle değerlendirilmelidir. Şişli ve Sarıgül çevresinde geçmişten bugüne tartışılan siyasi ilişkiler ve anlayışlar da bu sorgulamanın dışında tutulmamalıdır.
Hiç kimse siyasi kimliğini, makamını, nüfuzunu veya yakınlığını hesap vermekten kaçış kapısı hâline getiremez. Hukuk, kişiye ve siyasi konumuna göre değişen bir mekanizma değildir.
MİLLET GEÇİM DERDİNDE, BİRİLERİ SERVET PEŞİNDE Mİ?
Anadolu insanı bugün kirasını, elektriğini, doğal gazını, mutfak masrafını ve çocuklarının ihtiyaçlarını karşılayabilmek için mücadele ediyor. Nice insan borçla yaşıyor, nice aile ay sonunu getirebilmek için kendi ihtiyaçlarından fedakârlık ediyor. Buna rağmen devletine bağlılığını, milletine sevgisini ve onurunu kaybetmiyor. “Devlet sağ olsun” diyerek sabrediyor.
Peki, bu insanlar alın terleriyle ayakta kalmaya çalışırken kamu imkânlarını yönetenler taşıdıkları sorumluluğun farkında mı?
Milletin yoksulluğu şerefsizlik değildir. Asıl mesele, insanın eline fırsat geçtiğinde başkasının hakkına el uzatıp uzatmamasıdır. Bu toplumda nice insan aç kalır ama haram lokmaya el uzatmaz. Çünkü bilir ki kul hakkının hesabı yalnızca mahkeme salonlarında değil, insanın vicdanında ve inancında da vardır.
İman, yalnızca dille söylenen sözlerden ibaret değildir. Allah korkusu ve kul hakkı bilinci insanın hayatına gerçekten yerleşmemişse hırsın, açgözlülüğün ve çıkar hesaplarının önünde savunmasız kalabilir. Haramı kazanç, açgözlülüğü başarı, makamı ise dokunulmazlık sanmaya başlayabilir.
Oysa insanın gerçek karakteri, eline güç geçtiğinde belli olur. Hele ki söz konusu olan milletin emaneti ise…
BEYTÜLMAL KİMSENİN ÖZEL KASASI DEĞİLDİR
Beytülmal, kimsenin mirası, aile serveti veya kişisel kasası değildir. Beytülmal, milletin ortak hakkıdır. O kaynakları yönetenler yalnızca kendilerine değil, bu ülkede yaşayan her vatandaşa karşı sorumludur.
Bu nedenle fon soruşturması bütün yönleriyle araştırılmalıdır. Kim hangi bilgiye sahipti? Kim hangi kararı aldı? Hangi işlemler gerçekleştirildi? Kamu kaynaklarının kullanımı konusunda kimlerin sorumluluğu bulunuyor?
Bütün bu soruların cevabı, hukuki sınırlar içerisinde ve kamuoyunu tatmin edecek bir şeffaflıkla ortaya konulmalıdır.
Bir insanın ömrü yetmiş, seksen yıl… Peki, bu kadar kısa bir hayat için neden akıl almaz servetlerin peşinde koşulur? İnsan dünyadan ayrılırken makamını, parasını, gücünü yanında mı götürecek?
Elbette alın teriyle kazanılmış servete, ticarete, yatırıma, üretime ve istihdama kimsenin itirazı olamaz. Ancak kamu gücünün ve milletin emanetinin kişisel çıkarlar için kullanıldığı kanıtlanırsa bunun adı başarı değil, güvene ihanettir.
Bugün tartışılan kaynaklarla kaç çocuğun eğitimi desteklenebilir, kaç hastanın tedavisine katkı sağlanabilir, kaç ailenin geçim sıkıntısı hafifletilebilirdi? Milletin cebinden çıkan her kuruşun hesabı sorulmalıdır. Çünkü kamu kaynakları, birilerinin zenginleşme aracı değildir.
MAKAM İMTİYAZ DEĞİL, SORUMLULUKTUR
Kendisinden fedakârlık beklenen millete karşı sorumluluk taşıyanlar, önce kendi görevlerini yerine getirmelidir. Siyaset bir tiyatro sahnesi, makam da gerçekleri saklayan bir perde değildir.
Bir kişiye hukuk işletilirken diğerine ayrıcalık tanınamaz. Bir kişi hakkında soruşturma yürütülürken başka bir kişinin siyasi nüfuzu nedeniyle dokunulmaz olduğu izlenimi oluşmasına da izin verilmemelidir.
Bugün yaşanan tartışmalar yalnızca bir isimle, bir partiyle veya bir siyasi dönemle sınırlı tutulamaz. Sağda da solda da aynı ölçü geçerlidir. Kim olursa olsun, milletin hakkını korumakla görevli olanlar önce kendi sorumluluklarının hesabını verebilmelidir.
Çünkü adalet, kişiye göre değişen bir terazinin adı değildir.
MİLLET ARTIK SÖZ DEĞİL, HESAP VERİLMESİNİ İSTİYOR
Bu millet artık kendisine sürekli sabır anlatanları değil, kendi sorumluluğunun hesabını verebilen yöneticileri görmek istiyor. Beklentisi açık: Ahlak, dürüstlük, adalet ve liyakat…
İnanç, emaneti korumakla anlam kazanır. Adaletten söz edenler, önce adalet karşısında hesap vermekten kaçınmamalıdır.
Unutulmamalıdır ki kamu görevi bir imtiyaz değil, emanettir. Emanete sahip çıkmak ise sözle değil, davranışla ispatlanır.
Beytülmalden saltanat olmaz! Milletin hakkıyla saray kurulmaz! Alın teriyle kazanılmayan servet, insanın başına taç değil, hesap yükü olur.
Bu millet artık kendisine sabır anlatanları değil, emanete nasıl sahip çıktığını ispatlayanları görmek istiyor.
Çünkü beytülmal sahipsiz değildir. Sahibi millettir. Hesabı ise er ya da geç sorulmalıdır.