Bir çürüğü görmezden gelmek, zamanla bütün çuvalı kaybetmeye neden olur. Siyasette de yanlış yapanı korumak, yalnızca bir kişiyi değil, koca bir yapının itibarını tehlikeye atar. Halk artık söz değil; samimiyet, adalet ve hesap verebilirlik görmek istiyor.
Bir çuval düşünün…
Ağzı iple bağlanmış, içi dolu. Pazara götürülecek, oradan sofralara ulaşacak. Herkes içindeki ürünlerin sağlam olduğunu düşünüyor. Oysa çuvalın içinde bir çürük var.
Çiftçi, malını teslim ederken uyarıyor:
“Beyim, çuvalın içinde bir tane çürük var. İstersen çıkaralım da diğerlerine zarar vermesin.”
Malı teslim alan kişi umursamazca cevap veriyor:
“Bir şey olmaz, sen işine bak!”
Çuval yola çıkıyor. O tek çürük, zamanla diğer ürünleri de etkiliyor. Manava ulaşıldığında sağlam ürünlerin bir kısmı da bozulmuş durumda.
Peki, sorumlusu kim?
Çiftçi uyardı. Sorun biliniyordu. Çürük ortadaydı. Ancak kimse onu ayırmaya yanaşmadı.
Sonunda bir çürük, koca bir çuvalın zarar görmesine neden oldu. Üstelik herkes kendi sorumluluğundan kaçmak için bir bahane buldu.
Şimdi soralım: Siyasette de aynı hatayı yapmıyor muyuz?
SİYASETTE DE AYNI HATA!
Bugün seçmenin siyasetçilere verdiği mesaj açık: Kendi içinizdeki sorunları görmezden gelmeyin. Ciddi iddiaları araştırın, hukuku işletin ve gereken adımları atmaktan kaçınmayın.
Yolsuzluk iddiaları, açıklanamayan para hareketleri, kamuoyunda tartışma yaratan olaylar ve yöneticiler hakkındaki ağır ithamlar gündeme geldiğinde mesele yalnızca ilgili kişilerle sınırlı kalmıyor. Bu iddialar karşısında yöneticilerin nasıl bir tutum sergilediği de kurumların güvenilirliğini doğrudan etkiliyor.
Elbette her iddia kanıtlanmış bir suç değildir. Hiç kimse deliller ortaya konulmadan suçlu ilan edilemez. Her olay hukuk çerçevesinde, tarafsız ve titiz biçimde incelenmelidir.
Ancak unutulmaması gereken bir gerçek var: Siyasi kimlik, makam veya yakınlık hiç kimseye dokunulmazlık sağlamamalıdır.
Asıl mesele, iddiaların ortaya atılması değil; bu iddialar karşısında nasıl davranıldığıdır. Yanlış yapanı korumak, sorunları örtbas etmek ve hesap sormaktan kaçınmak, zamanla bütün bir yapının itibarını zedeler.
Bunun bedelini yalnızca hatayı yapanlar ödemez. İşini dürüstçe yapanlar, yıllarca emek verenler ve kurumuna gönülden bağlı olanlar da başkalarının yanlışları yüzünden güven kaybına uğrar.
Oysa bir çürüğü ayıklamak, kuruma zarar vermek değildir. Tam tersine, geri kalanını korumaktır!
HER PARTİ ÖNCE KENDİ İÇİNİ SORGULAMALI!
Siyasetçilere açık bir çağrımız var:
Artık hiçbir şey olmamış gibi davranmayın! Kendi içinizdeki sorunları görmezden gelip siyasi rakiplerinizi eleştirmekle yetinmeyin.
Başkasına hesap soran, önce kendi içinde hesap verebilirliği sağlamalıdır. Başkalarının yanlışlarını gündeme getirenler, kendi saflarındaki iddialar karşısında da aynı hassasiyeti göstermek zorundadır.
İddialar varsa araştırın. Gerektiğinde disiplin süreçlerini işletin. Hukuki sorumluluğu kanıtlanan kişiler hakkında gereken adımları atın. Hiç kimseyi makamı, siyasi yakınlığı veya nüfuzu nedeniyle korumayın.
Siyasi partilerin görevi yanlışları gizlemek değil, onları düzeltmektir. Çünkü siyaset yalnızca seçim kazanma mücadelesinden ibaret değildir. Siyaset aynı zamanda millete karşı sorumluluk taşıma, güven oluşturma ve adalet duygusunu güçlendirme meselesidir.
Halk artık yalnızca vaat dinlemek istemiyor. Söylenenlerle yapılanların birbirini tutmasını, kuralların herkese eşit uygulanmasını ve gerektiğinde hesap sorulmasını bekliyor.
Unutmayın: Bir kişiyi korumak uğruna bütün bir davanın, kurumun veya siyasi hareketin güvenilirliği tehlikeye atılmamalıdır.
KARARSIZ SEÇMENİN MESAJINI DOĞRU OKUYUN!
Siyasetçilerin üzerinde özellikle düşünmesi gereken bir kesim var: Kararsız seçmenler.
Bir seçmen neden karar veremiyor? Neden bir siyasi partiye güvenmekte zorlanıyor? Neden verilen vaatlere rağmen tereddüt yaşıyor?
Bu soruların cevabını aramak yerine seçmeni suçlamak, eleştirileri küçümsemek veya her sorunu siyasi rakiplere bağlamak çözüm değildir.
Elbette kararsız seçmenlerin tamamı aynı sebeplerle hareket etmiyor. Ekonomik beklentiler, toplumsal gelişmeler, siyasi tercihler ve kişisel değerlendirmeler kararları etkileyebilir. Ancak güven kaybı da göz ardı edilemeyecek önemli bir etkendir.
Seçmen, kendisine anlatılanlarla karşısında gördükleri arasında bir çelişki hissettiğinde sorgulamaya başlar. Verilen sözlerin tutulup tutulmadığına, yanlışlar karşısında nasıl davranıldığına ve yöneticilerin ne kadar samimi olduğuna bakar.
İşte tam da bu noktada siyasetçilerin kendilerini sorgulaması gerekir.
Kararsız seçmenin güvenini kazanmanın yolu, yalnızca daha fazla vaat vermek değildir. Yanlışları kabul etmek, sorunları çözmek ve gerektiğinde kendi yakın çevresindeki kişilere de hesap sorabilmektir.
Güven, sözle istenir ama davranışla kazanılır.
Siyasi yöneticiler kendi içlerindeki sorunları çözmeden, yanlış yapanlarla hesaplaşmadan ve samimiyetlerini somut adımlarla göstermeden halktan yeniden güven bekleyemez.
Çürükleri ayıklamak bir siyasi yapıyı zayıflatmaz. Aksine, onun kendisini yenilemesine ve güvenilirliğini yeniden inşa etmesine imkân sağlar.
SEÇİM GÜNÜ BAHANELER YETMEYEBİLİR!
Şimdi yeniden o çuvala dönelim.
Çiftçi uyardı. Çürük belliydi. Sorun daha başlangıçta çözülebilirdi. Ancak malı teslim alan kişi, “Bir şey olmaz!” diyerek yoluna devam etti.
Sonra ürünler bozuldu ve herkes birbirini suçlamaya başladı.
Oysa yapılması gereken belliydi: Çürüğü zamanında ayıklamak!
Siyasette de aynı hataya düşmeyin. Eleştiriler yükselirken sorunları görmezden gelmeyin. Yanlışları örtbas etmeyin. Bir kişiyi korumak uğruna bütün bir kurumun itibarını riske atmayın.
Çünkü seçmen yalnızca bugüne bakmaz. Geçmişte yaşananları, verilen sözleri, yapılanları ve yapılmayanları da değerlendirir.
Hiçbir siyasi parti geçmişte aldığı desteği sonsuza kadar garanti göremez. Hiçbir makam, seçmenin güveninin kendiliğinden devam edeceği anlamına gelmez. Sandık günü geldiğinde seçmen, kendi iradesiyle kararını verir.
O gün ortaya çıkacak sonucun arkasında elbette pek çok etken bulunur. Ancak bugün sergilenen tutumların, görmezden gelinen sorunların ve karşılıksız bırakılan beklentilerin de bu kararda payı olabilir.
Siyasetçilere düşen sorumluluk açıktır: Sorunları inkâr etmeyin. İddiaları araştırın. Hukuku işletin. Yanlış yapanı kim olduğuna bakmadan, hukuki ve kurumsal süreçler çerçevesinde hesap verebilir hâle getirin.
Halkın güvenini yeniden kazanmak istiyorsanız önce kendi kapınızın önünü temizleyin. Eleştiriye kulak verin. Yanlışta ısrar etmeyin. Doğruyu savunurken kimin yaptığına değil, ne yapıldığına bakın.
ÇÜRÜĞÜ SAKLAMAYIN, SORUNU ÇÖZÜN!
Bir çürük, zamanında ayıklanmazsa bütün çuvala zarar verebilir. Siyasette de bir kişinin yanlışı, o yanlışı görmezden gelenlerin tutumuyla büyüyerek çok daha geniş bir güven sorununa dönüşebilir.
Bu nedenle mesele yalnızca yanlış yapanı bulmak değil, yanlışın tekrarını önleyecek bir anlayış geliştirmektir.
Şeffaflık, adalet, liyakat ve hesap verebilirlik yalnızca seçim dönemlerinde hatırlanacak kavramlar değildir. Bunlar, siyasetin her gün yerine getirmesi gereken sorumluluklardır.
Maskeler düşsün, gerçekler ortaya çıksın. Yanlış yapanlar koruma kalkanlarının arkasına saklanmasın. İddialar hukuk içinde araştırılsın, sorumlular hesap versin.
Çünkü halkın güveni, hiçbir siyasi partinin tapulu malı değildir.
Ve unutmayın:
Çürüğü görüp de “Bir şey olmaz!” diyenler, yarın bütün çuvalın hesabını vermek zorunda kalabilir.