MENFAATİN BİTTİĞİ YERDE MASKELER DÜŞER!

Kıskançlığını Dostluk Maskesiyle Gizleyenler, Toplumun Sessiz Tehlikesidir

İnsan ilişkilerinde bazı gerçekler vardır ki ancak menfaat sona erdiğinde ortaya çıkar. Dün dost görünenler, bugün kıskançlık ve çekememezlik nedeniyle bir anda düşman kesilebilir. Üstelik bunu açıkça yapmak yerine sevgi, iyilik ve dostluk maskesinin arkasına saklanmayı tercih ederler.

Asıl tehlike de tam burada başlar. Çünkü bu insanlar yalnızca bir kişiyi hedef almakla kalmaz; çevrelerindeki insanları da etkileyerek cepheleşmelere neden olur, dostlukları bozar ve toplumsal huzura zarar verirler. Konuşmak, anlaşmak ve çözüm üretmek isteyenleri ötekileştirir; kendilerine itiraz edenleri düşman, kendilerini alkışlayanları ise dost kabul ederler.

Çünkü onların aradığı hakikat değil, egolarını besleyen alkıştır.

ÖVGÜYLE ŞİŞEN EGOLAR, BOŞ KALAN KARAKTERLER

Bazı insanlar gençliklerinden itibaren çevrelerindeki ölçüsüz övgülerle büyütülür. Her sözleri doğru, her davranışları kusursuz gösterilir. Zamanla bu alkışlar kişiliklerinin önüne geçer ve kendilerini toplumun vazgeçilmez insanları zannetmeye başlarlar.

Oysa insanın değeri, çevresinde kaç kişinin bulunduğuyla değil, arkasında bıraktığı dürüstlük, güven ve güzel ahlakla ölçülür.

İçi boş bir balonu ne kadar şişirirseniz şişirin, büyüklüğü gerçek değerinden kaynaklanmaz. Makam, para, çevre ve ölçüsüz övgülerle oluşturulan sahte itibar da böyledir. Bir gün mutlaka söner ya da patlar; geriye insanın gerçek karakteri kalır.

Üstelik bazıları iyiliği bile menfaat hesabıyla yapar. Kime yardım edeceğini, kime yakın duracağını, kimin kendisine itibar kazandıracağını hesaplar. Oysa bu, gerçek iyilik değil; çıkarın güzel bir ambalaja sarılmış hâlidir.

DİLDE MÜSLÜMANLIK, DAVRANIŞTA ÇIKARCILIK!

Daha acı olan ise kendisini Müslüman kimliğiyle tanıtıp İslam’ın ahlaki ölçülerini kendi çıkarlarına göre eğip büken insanlardır.

Dillerinden kardeşlik, merhamet, kul hakkı ve adalet eksik olmaz. Ancak iş kendi menfaatlerine geldiğinde bütün bu değerler bir anda unutulur. Kıskançlık, kibir, haset, ikiyüzlülük ve haksızlık devreye girer.

Oysa Müslümanlık yalnızca sözle taşınan bir kimlik değildir. Helal ve harama dikkat etmek, kul hakkından sakınmak, adaletli davranmak ve kimsenin arkasından iş çevirmemek de Müslümanlığın gereğidir.

Müslüman kimliğinin arkasına saklanarak ahlaksızlığı meşrulaştırmak, dine yapılabilecek en büyük kötülüklerden biridir. Çünkü insanların dine olan güvenini, din adına konuştuğu hâlde dinin ahlakını yaşamayanlar da zedeler.

KENDİLERİNİ UYARANLARI NEDEN DÜŞMAN GÖRÜRLER?

Bu tür insanların en belirgin özelliklerinden biri, eleştirilmekten ve uyarılmaktan hoşlanmamalarıdır. Yanlışlarını yüzlerine söyleyen, eksiklerini gösteren ve toplumu bu davranışlara karşı uyaran kişilerden özellikle rahatsız olurlar.

Çünkü kendilerini uyaran insanı yalnızca bir eleştirmen olarak görmezler. Onu, kurdukları sahte itibarın, çevrelerindeki çıkar ilişkilerinin ve geleceğe yönelik beklentilerinin önünde bir tehdit olarak algılarlar.

İşte tam bu noktada başka bir yöntem devreye girer: Algı oluşturmak, kötülemek, itibarsızlaştırmak ve insanları birbirine karşı kışkırtmak!

Önce uyarıda bulunan kişinin şahsiyeti tartışmaya açılır. Ardından hakkında çeşitli söylemler üretilir, çevresindeki insanlara mesafe koymaları telkin edilir ve zamanla o kişiye karşı bir cephe oluşturulmaya çalışılır.

Amaç bellidir: Yanlışı konuşmak yerine, yanlışı dile getireni susturmak!

Çünkü bilirler ki insanlar gerçekleri görmeye ve sorgulamaya başladığında bugüne kadar oluşturdukları yapay itibar zarar görecektir. Kendilerini destekleyen çevrenin dağılmasından ve toplumdaki etkilerini kaybetmekten korkarlar.

Burada herkese önemli bir çağrım var: Bir insanı yalnızca başkalarının onun hakkında söylediklerine bakarak yargılamayın. Önce gerçeği araştırın, davranışlarını gözlemleyin ve kimin neyi, neden söylediğini sorgulayın. Başkalarının oluşturduğu algılarla hareket ederek haksızlığın parçası olmayın.

Unutmayın; bazen bir insanı kötüleyenlerin asıl korkusu, o insanın anlattığı gerçeklerin ortaya çıkmasıdır.

YANLIŞI ALKIŞLAYANLAR, YOZLAŞMANIN ORTAĞIDIR

Toplumdaki en büyük sorunlardan biri, yalnızca yanlış yapanların varlığı değil, onları menfaat uğruna koruyanların oluşturduğu düzendir.

Bir insan hırsızlık yapıyorsa, haksızlığa başvuruyorsa veya başkalarının hakkını çiğniyorsa sırf yakınımız, dostumuz ya da çıkar ortağımız diye onu savunamayız. Hırsızlığı kınayıp hırsızı menfaat uğruna korumak, açık bir ahlaki çelişkidir.

Yanlışları dile getiren insanların dışlandığı, susanların ise ödüllendirildiği bir toplumda adalet gelişmez. Böyle bir ortamda kibir büyür, samimiyet küçülür, güven ortadan kalkar.

Herkesin alkışladığı bir insanın mutlaka doğru insan olduğunu düşünmek büyük bir yanılgıdır. Bazen o alkışlar, bir insanın hatalarını gizleyen en büyük perdeye dönüşür.

TOPLUMU DÜZELTMEK İSTİYORSAK ÖNCE KENDİ TAVRIMIZI DEĞİŞTİRMELİYİZ

Devletin denetimi, hukukun caydırıcılığı ve adaletin işleyişi elbette önemlidir. Ancak her ahlaki sorunun çözümünü devletten bekleyemeyiz. Dürüstlük önce insanın kendi vicdanında başlamalıdır.

Bize düşen; çıkar uğruna yanlışları örtmemek, haksızlığı savunmamak, doğruları söylemek ve yanlışında ısrar eden insanlara karşı mesafemizi korumaktır.

Herkesle dost olmak zorunda değiliz. Ancak kimsenin hakkına girmemek zorundayız. Sevdiklerimizi de insanları birbirine düşüren, menfaati için dostluk kuran ve güveni istismar eden kişilere karşı uyarmalıyız.

Çünkü toplumsal huzur, yalnızca iyi insanların varlığıyla değil, kötü davranışlara karşı gösterilen ortak tavırla da korunur.

SON SÖZ: HER BALONUN BİR PATLAMA ANI VARDIR!

Sahte dostlukların, yapay itibarların ve ölçüsüz övgülerle balon gibi şişirilmiş egoların sonsuza kadar ayakta kalması mümkün değildir. Her balonun bir patlama anı, her maskenin düşeceği bir gün vardır. O gün geldiğinde gerçek karakter, bugüne kadar gizlenen bütün yönleriyle ortaya çıkar.

Bu nedenle gerçeği söyleyenleri dışlamak yerine dinlemeyi, yanlışları örtmek yerine düzeltmeyi öğrenmeliyiz. Toplumun huzurunu bozan davranışlara karşı sessiz kalmamalı, gerektiğinde mesafemizi korumalı ve çevremizi uyarmalıyız.

Bir toplumun çöküşü yalnızca ekonomik sıkıntılarla veya siyasi sorunlarla gerçekleşmez. Ahlakın çıkar karşısında sustuğu, dürüstlüğün dışlandığı, ikiyüzlülüğün ödüllendirildiği yerde toplumsal çöküş çoktan başlamış demektir.

Gelecek nesillere daha dürüst, daha güvenilir ve daha huzurlu bir toplum bırakmak istiyorsak sahte dostluklara, şişirilmiş egolara ve menfaat ilişkilerine prim vermemeliyiz.

Unutmayalım: Makam geçer, para biter, çevre dağılır. Geriye insanın karakteri kalır.

Çünkü insanın gerçek değeri, kendisine menfaat sağlayanlara nasıl davrandığında değil, hiçbir çıkar beklemediği insanlara nasıl davrandığında belli olur.